Een voorbeeld van miscommunicatie

“HELP!!” dacht ik toen ik er achter kwam dat ik de verkeerde training voorbereid had en in plaats van 12 deelnemers, 32 deelnemers had.

Paniek!!! Het bleek dat ik mij volledig verkeerd had voorbereid. Niet een trainingsdag, maar een workshop; niet 12 maar 32 deelnemers. HELP!! Niet 12 maar 32 stiften en schriften! Rustig blijven, interne regie behouden, oplossing vinden….

Ik belde mijn vrouw en vroeg haar om met spoed 3 doosjes stiften en 3 schriften te brengen. Mijn vrouw leek mijn paniek niet helemaal te begrijpen dus ze checkte: “echt drie van die doosjes met stiften en echt drie schriften? “Ja, shit, ik heb de auto, hoe kun jij hier naartoe komen?” realiseerde ik mij ineens. Mijn vrouw stelde me gerust en gaf aan dat het wel goed kwam, ze ging wel ergens een auto lenen.

Ik was enigszins gerustgesteld: het zou goed komen. Ik ging terug naar de groep die inmiddels binnen druppelde en ik zei met een glimlach en enige humor: “Kennen jullie dat? Zo een dag waar alles mis gaat? DIE HEB IK VANDAAG!!” en legde de situatie uit. Gelukkig pakte de groep het goed op, ze lachten en we besloten om de workshop iets later te starten. En eigenlijk kwam dat de groep ook goed uit omdat er verwarring bleek over de begin tijd, waardoor de helft van de collega’s er nog niet was.

Ik wachtte buiten op mijn vrouw en was enorm opgelucht toen ik mijn vrouw en dochter aan zag komen rijden. Jeeehhhhhh!!! Blij en trots op haar heldendaad overhandigde mijn vrouw mij drie pakketjes met stiften en drie schriften. PANIEK….. ademen….interne regie…. oplossing….. Ik herhaal: drie pakketjes met stiften en drie pakketten schriften!!! Het werd me duidelijk dat mijn vrouw iets anders verstond onder een ‘doosje stiften’ dan ikzelf. Ik bedoelde 3 dozen stiften waarin in elke doos 10 kleine doosjes stiften zaten, 30 in totaal dus….

HAD IK HET MAAR GETEKEND!!

Wat een grove miscommunicatie en dat voor een communicatietrainer!! Een paar jaar geleden zou ik mezelf voor mijn kop slaan, gelukkig kan ik er inmiddels om lachen. Mijn vrouw en dochter hadden een half uur gereden met drie schriften en drie- in plaats van dertig pakketjes stiften! Ze beloofden zo snel mogelijk (een uur later) terug te zijn met de rest van het materiaal. Ik ging terug naar de groep.

“Ken je dat?” zei ik lachend: “Zo een dag waar ECHT ALLES MIS LOOPT, ongeacht wat je ook probeert?”. Gelukkig bleek de groep vergevingsgezind en herkende eenieder zich in mijn situatie. We roeiden met de riemen die we hadden en het werd een top workshop. Vol gelach, energie en ontspanning.

Deze stress…. dat was lang geleden!!

 

groetjes Dagmar

Jaarverslag op tafel

Notulen worden zelden gelezen, beleidsstukken idem. Als je die nu eens in een andere vorm giet, of kracht bijzet door ze te tekenen. Wanneer je tekeningen bij de koffieautomaat of op de lunchtafel legt gaat het leven. Dan worden ze beter bekeken dan in een dik en droog verslag. Al die deskundigheid gaat verloren, en dat is zo zonde.

Bij een grote wooncorporatie hebben ze hiervoor een oplossing bedacht. Hun jaarverslag is in een tekening verwerkt en die hebben ze op de lunchtafels laten printen.

Doordat de medewerkers dagelijks deze kleurrijke tekeningen bekijken wordt hun aandacht automatisch betrokken. Het jaarverslag wordt zo bekend en medewerkers raken op een positieve manier betrokken bij het beleid.

Een ander mooi voorbeeld van creatief omgaan met de vaak droge informatie uit een jaarverslag komt  bij een gemeente vandaan. Daar hebben we een strategisch jaarplan uitgetekend en daarvan hebben we weer een vereenvoudigde versie van getekend om aan te sluiten bij de doelgroep. Die platen hebben ze uitgeprint en daarin hebben ze chocoladerepen verpakt die met kerst werden uitgedeeld. Zo is dezelfde informatie op de best passende manier aangeboden aan de doelgroep. Een jaarplan wordt niet door iedereen gelezen, maar als je het als pakpaper gebruikt…

De kernwaardes van je bedrijf, wanneer zie je die nou terug? Laat ze eens op mokken drukken of blocnotes, bijvoorbeeld.

 

Een inspirerend verhaal

Nadat we een training Teken je boodschap hadden gegeven kregen we onderstaande mail met super gave foto’s!

“Net als iedere trainer, ben ook jij vast dol op succesverhalen. So here it goes. 😉

Vrijdag geleerd, vandaag toegepast. Wat werkte het goed. Omdat ik zelf geen flapoverpapier thuis heb, was een goede voorbereiding essentieel. De programmaflap heb ik vanochtend voor start van de training getekend. Voor de flap van situationeel leidinggeven had ik de kleine kaartjes thuis al voorbereid en alleen het kader in de ochtend getekend. En omdat het zo lekker ging durfde ik het aan de flap over emotie/agressie ‘on the spot’ tijdens de uitleg te tekenen. Toen de groep even later bezig was in groepjes heb ik de kleurtjes erbij gepakt om hem wat mooier te maken. Terwijl ik aan het tekenen was kwam ik erachter dat ik helemaal niet goed had bedacht hoe ik de theorie in beeld kon brengen. De verschillen zijn dus niet heel duidelijk, daar moet ik voor een volgende training nog over nadenken hoe dat beter kan. Al doende leert men!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb vandaag dus heerlijk mijn grenzen verlegd, maar het allermooiste was dat een aantal deelnemers vroeg: “mag ik er nog even een foto van maken?” 

 Missie geslaagd! 

 Groetjes

Alexandra Maris”
 

Dit soort berichten geeft ons van Team Teken je boodschap zoveel voldoening! Dit is precies waar wij het voor doen! Heb jij ook een succesverhaal om met ons te delen?! Stuur het dan heel graag naar info@tekenjeboodschap.nl..

 

Dank jewel Alexandra Maris voor het delen van jouw werk! Jouw eerste meters zijn prachtig gemaakt!

 

Als er dan toch ruzie komt…

Deze tekening heeft Sabine Kracht van het Veilig Verder Team gemaakt voor een gezin waarbij vader en moeder een (mogelijke) licht verstandelijke beperking hebben. Een tekening kan duidelijkheid en structuur bieden iets wat voor mensen die met een verstandelijke beperking in verhoogd spanningsvolle situaties verkeren, eigenlijk een must is. Sabine Kracht deelt haar verhaal met ons:

“Het gezin bestaat uit vader, moeder en hun twee kinderen. Ouders hebben regelmatig ruzie met elkaar, waarbij de emoties en de spanningen hoog oplopen.  Moeder wil dan dat vader de woning verlaat maar vader weigert te gaan. Omdat moeder niet goed weet wat zij dan moet doen, belt zij de politie. Omdat er al meerdere malen naar de politie is gebeld door moeder, waarbij er ook meldingen zijn geweest dat vader en moeder geweld naar elkaar hadden gebruikt, zijn wij als Veilig Verder Team gaan kijken wat het netwerk van ouders, binnen dit gezin kan beteken als de spanningen hoog oplopen.
Omdat ouders niet goed konden bedenken wat zij anders kunnen doen dan de politie bellen heb ik een plan uitgetekend voor als er ondanks dat zij erg hun best doen om geen ruzie te maken, toch ruzie komt.


Deze tekening heeft ouders goed geholpen. Als er nu toch ruzie komt, gaat een van de twee even weg en belt dan met iemand uit hun netwerk om te kunnen ontladen, zodat de kinderen geen last meer hebben van de ruzies en de politie niet meer gebeld hoeft te worden.”

Dank jewel Sabine, ik denk dat je met deze casus super mooi illustreert hoe waardevol een tekening in de hulpverlening kan zijn!

 

 

Een inspirerend verhaal

 

Deze maand laat Sabine Kragt van het ‘Veilig Verder Team’ uit Den Haag ons zien hoe ze tekeningen gebruikt in haar werk met gezinnen.

Sabine verteld: ‘Ik was vanuit het Veilig Verder Team betrokken bij een Vietnamees gezin. Ik was maatschappelijk werker van vader. Hij en moeder hadden veel ruzies waar de kinderen bij waren. De kinderen hadden in hun “ drie huizen’’ tekening aangegeven veel last te hebben van de ruzies tussen papa en mama. Toen vader zich realiseerde hoeveel last de kinderen van de ruzies ondervonden reageerde vader erg emotioneel. Hij vond het naar om te horen dat de kinderen er zoveel last van hadden.

Ik ben na de presentatie van de kinderen individueel met vader aan de slag gegaan. Ik merkte dat hij tijdens onze gesprekken de verhalen van de kinderen vergat en eigenlijk een ander standpunt had ingenomen. Hij vond dat het erbij hoort dat ouders ruzie maken, dat de kinderen eigenlijk een beetje hadden overdreven en dat ze als gezin geen hulp nodig hadden. Ik heb toen de verhalen van de kinderen verwerkt in de tekening. De kinderen merkten dat de ouders elkaar negeerden en ze konden daarvan slecht slapen.


Hierna heb ik de invloed op de kinderen getekend; het staat hun ontwikkeling in de weg en op latere leeftijd kunnen zij problemen krijgen met het aangaan van vriendschappen en relaties.
Daarna heb ik getekend wat het Veilig Verder Team voor ouders kan betekenen en wat ons doel is. Met hulpverlening en met het netwerk van ouders kunnen we er samen voor zorgen dat de boom ( hun veilige thuishaven) geworteld blijft staan. Ook tekende ik dat de wortels soms hulp nodig hebben om te kunnen groeien en ontwikkelen. Vader was zich na het zien van deze tekening weer bewust van het feit dat hij én moeder samen hulp nodig hadden. Hij is de rest van het traject als een betrokken vader bij ons aan tafel verschenen.’

 

Dank je wel Sabine, echt mooi en inspirerend om jouw voorbeeld te mogen gebruiken! Tekenen confronteert, verhelderd en vat de situatie heel concreet samen. Door te visualiseren drong de realiteit tot vader door en kwam hij vanuit eigen motivatie in beweging, prachtig!

 

Twee weken geleden gaf ik de training Motiverende gespreksvoering aan een team professionals die gezinnen begeleiden en ondersteunen die te maken hebben met huiselijk geweld. Een van de professionals had eerder in het jaar de training ‘Teken je boodschap’ bij ons gevolgd. En ik vroeg haar hoe het ging met het inzetten van de training tijdens haar gesprekken. En toen liet ze mij een foto zien, waar de tranen van in mijn ogen sprongen, kippenvel: dit is waar het tekenen tijdens gesprekken wat mij betreft over gaat.

Haar verhaal*:

 

“Ik begeleid een moeder die van uit haar verleden erg beschadigd is (op haar 7de uit huis geplaatst vanwege huiselijk geweld en mede daardoor in veel pleeggezinnen gewoond, overplaatsingen meegemaakt en zoveel tehuizen gezien, enz.) Cliënte vertelde mij dat ze zo moe was van het altijd maar alles moeten regelen. Haar zoon was nu 7 jaar en al regelmatig getuige geweest van (fors) geweld tussen vader en moeder. In het gesprek met haar, heb ik haar uitgelegd, dat het ook erg vermoeiend voor haar moet zijn! Omdat haar wortels zo zijn beschadigd door wat haar is overkomen, dat er weinig houvast overblijft om overeind te blijven staan. Iedere keer werd er een wortel beschadigd….  Vervolgens vroeg ik haar terwijl ik de tweede boom tekende  “als je nu kijkt naar de kleine boom, haar zoon: Hoe zien zijn wortels er dan nu uit?, hoeveel zijn er al beschadigd?

Die kwam binnen voor moeder! (En bij mij ook op dat moment en nu nog steeds)… “


… En bij mij ook! Wat een beeld en wat een impact. Kippenvel en ontroerd want, zo krachtig kunnen tekeningen dus bij een gesprek zijn. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden…

 

* Met dank aan de professional waarvan ik de foto en het verhaal van mocht publiceren.

“HELP!!” dacht ik toen ik er achter kwam dat ik de verkeerde training voorbereid had en in plaats van 12 deelnemers, 32 deelnemers had.

Paniek!!! Het bleek dat ik mij volledig verkeerd had voorbereid. Niet een trainingsdag, maar een workshop; niet 12 maar 32 deelnemers. HELP!! Niet 12 maar 32 stiften en schriften! Rustig blijven, interne regie behouden, oplossing vinden….

Ik belde mijn vrouw en vroeg haar om met spoed 3 doosjes stiften en 3 schriften te brengen. Mijn vrouw leek mijn paniek niet helemaal te begrijpen dus ze checkte: “echt drie van die doosjes met stiften en echt drie schriften? “Ja, shit, ik heb de auto, hoe kun jij hier naartoe komen?” realiseerde ik mij ineens. Mijn vrouw stelde me gerust en gaf aan dat het wel goed kwam, ze ging wel ergens een auto lenen.

Ik was enigszins gerustgesteld: het zou goed komen. Ik ging terug naar de groep die inmiddels binnen druppelde en ik zei met een glimlach en enige humor: “Kennen jullie dat? Zo een dag waar alles mis gaat? DIE HEB IK VANDAAG!!” en legde de situatie uit. Gelukkig pakte de groep het goed op, ze lachten en we besloten om de workshop iets later te starten. En eigenlijk kwam dat de groep ook goed uit omdat er verwarring bleek over de begin tijd, waardoor de helft van de collega’s er nog niet was.

Ik wachtte buiten op mijn vrouw en was enorm opgelucht toen ik mijn vrouw en dochter aan zag komen rijden. Jeeehhhhhh!!! Blij en trots op haar heldendaad overhandigde mijn vrouw mij drie pakketjes met stiften en drie schriften. PANIEK….. ademen….interne regie…. oplossing….. Ik herhaal: drie pakketjes met stiften en drie pakketten schriften!!! Het werd me duidelijk dat mijn vrouw iets anders verstond onder een ‘doosje stiften’ dan ikzelf. Ik bedoelde 3 dozen stiften waarin in elke doos 10 kleine doosjes stiften zaten, 30 in totaal dus….

HAD IK HET MAAR GETEKEND!!

Wat een grove miscommunicatie en dat voor een communicatietrainer!! Een paar jaar geleden zou ik mezelf voor mijn kop slaan, gelukkig kan ik er inmiddels om lachen. Mijn vrouw en dochter hadden een half uur gereden met drie schriften en drie- in plaats van dertig pakketjes stiften! Ze beloofden zo snel mogelijk (een uur later) terug te zijn met de rest van het materiaal. Ik ging terug naar de groep.

“Ken je dat?” zei ik lachend: “Zo een dag waar ECHT ALLES MIS LOOPT, ongeacht wat je ook probeert?”. Gelukkig bleek de groep vergevingsgezind en herkende eenieder zich in mijn situatie. We roeiden met de riemen die we hadden en het werd een top workshop. Vol gelach, energie en ontspanning.

Deze stress…. dat was lang geleden!!